Γιατί θέλω να γίνω δημοσιογράφος όταν μεγαλώσω...

Σίουρα εν καλλύτερη δουλειά που τούτην που κάμνω τωρά...

Θέλω

Θέλω να ανοίξω δώρα πολλά, τυλιμένα με πολύχρωμα χαρτιά. Θέλω δώρα μεγάλα ή και μικρά, πράματα που ήθελα πάντα, πράγματα χρήσιμα, αλλά όχι κατ' ανάγκην. Δεν είναι ανάγκη να είναι ακριβά, φτάνει να είναι διαλεγμένα με αγάπη. Τζιαι μετά που τις γιορτές θέλω τζιαι δώρα πολλά στα γενέθλιά μου.
Όσοι είστε φίλοι μου να το έχετε υπόψην σας.

Αυτά. Είχα ανάγκη να εκφραστώ.

Τραγουδάκι anyone?

Έναν πράμα που μου λείπει πολλά σε τούτον τον τόπο εν οι καλές συναυλίες (τζιαι εννοώ καλές, όι τον καθένα ξεπεσμένο που φέρνει η εδόν τζια οι  νεολαίες των κομμάτων). Για όσους καταλάβουν... Enjoy!

Ψάχνω επειγόντως...

Έφτασα στα όρια μου πλέον με τούτον τον τόπο. Μεν με παρεξηγάτε, εν είμαι όπως άλλους κλαψιάριδες που νομίζουν ότι η Κύπρος εν βούρκος τζιαι ότι το εξωτερικο εν πάντα καλλύτερο. Σε τούτην τη φάση όμως συνειδητοποιώ ότι έχω ανάγκη από κάτι που νομίζω λείπει που τούτον τον τόπο (ή τουλάχιστον που τη Λευκωσία γιατί απ'ότι ακούω σε άλλες πόλεις τα πράγματα εν κάπως καλλύτερα). Ψάχνω λοιπόν έναν τόπο να φκαίννω έξω με τους φίλους μου, όπου:

• να παίζει ωραία μουσική (βλέπε rock, metal, alternative, jazz, reggae, 80's, 90's, ίσως και συμπαθητικά χιτάκια, αλλά σίγουρα όχι σκυλλάδικα και εκνευριστικά σουξεδάκια)
• Να έσει άνετο χώρο να κάτσω να πω κκυό κουβέντες
• η ατμόσφαιρα να είναι ευχάριστη, χαλαρή, χωρίς πολλούς καπνούς, πολύ δυνατή μουσική, πάρα πολύ κόσμο και προπαντώς να μπορείς να ντυθείς κάζουαλ, έτσι ώστε να μπορεί έρχεται το Αρκούδι με βερμούδα τζιαι παντόφλες...
• Να μεν σου την κόφκουν σιηρινήν πάστα ποτά, να έχουν ποικιλία από μπύρες, τζιαι να μεν ζαομουτσουνιάζει ο μπάρμαν άμαν  του παραγγέλλεις μοχίτο τζιαι πρέπει να πιττακώσει λίον τον θκιόσμιν.
• Να μην είναι δήθεν με κανένα τρόπο, ειδικά όσον αφορά τους θαμώνες π.χ. "είμαστε αναρχοκουμμούνια, καλλιτέχνες, διεθνιστές" ή "είμαστε κούλ, ινττελλέξουαλς" ή "είμαστε δικηγόροι/χρηματιστές και νομίζουμε ότι ζούμε στο Μόντε Κάρλο" (όπως λέει και ένας γνωστός: "ο καθένας ζει το χόλλιγουντ του...")

 ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΕΘΚΙΟΣ ΤΟΠΟΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ;;;; (Λεμεσιανοί μεν σιέρεστε...)

Σε λίγο καιρό είναι το μπάτσελλόρ μου (ή μήπως χενς;) τζιαι ειλικρινά θέλω να μείνω σπίτι μου. Δεν θέλω να δώ τη φάτσα κανενός, να με σχολιάσει κανένας,  να αναγκαστώ να προσποιηθώ ότι διασκεδάζω. Από την άλλη όμως, συνήθως μια φορά παντρεύεσαι και λέω να μην είμαι πάντα αρνητική.
   Any suggestions people???

Επεθύμησα...

Επεθύμισα:

• Να είμαι φοιτήτρια τζιαι να έρκουμαι Κύπρο για 3 μήνες, να ξυπνώ ότι ώρα θέλω, τζιαι μετά να πηγαίνω πίσω για να αρχίσω πάλι άλλου είδους κωλοβάρεμα.
• Να ζητώ λεφτά από τη μαμά χωρίς να έχω ιδέα πως φκαίνουν (ignorance is bliss!).
• Να μένω σε μια χώρα όπου δεν μιλούν ελληνικά τζια να κσιτιμάζω όποιον θέλω στο τρένο για να περάσει η ώρα.
• Να έσιει τρένα.
• Να έσιει κανέναν παρκούιν να κάθουμαι.
• Να έσιει κανέναν τόπο να φκαίνω έξω τζιαι να μεν με ξέρει κανένας.
• Να βρίσκω έτοιμο φαγητό, καθαρό σπίτι τζιαι σιδερωμένα ρούχα (ιτσ νοτ δε σέιμ άμαν τα κάμνεις εσύ)
• Να κάθουμαι στην άκρη της παραλίας, πάνω στο κύμμα, να μπαίνουν άμμοι στο μαγιό μου, τζιαι να μεν με κόφτει.
• Να σιέρουμαι όταν έννα δω τις φίλες μου όπως όταν ήμουν Δημοτικό.
• Να νομίζω ότι όταν κάποιος με περνά 2-3 χρόνια είναι "μεγάλος"
• Να νομίζω ότι κάποιος 20 χρονών είναι "μεγάλος"